Team Indeniana Johnston

Going Dutch! Going in Style! Going Fast and furius.

Going on the road to success, ambition & Action,

Sometimes requires patience & stillness.

Going Safe, Long, Distance, Control.

I like to be here and there.

Go somewhere.

Dare.

 

Soms vind ik mezelf soms een laffe hond als ik zie dat anderen met een open sportwagen, Kever of bus dezelfde tocht gaan maken. Maar toch ben ik heel blij dat ik eindelijk deze toch door Oost Afrika ga maken.

 In de helft van 1991 verzonnen ik met een aantal vrienden dat we onze eigen Camel Trophee zouden gaan rijden. Van Amsterdam naar Kaapstad.

Met zo’n man of vijftien, net als nu. kochten we ieder voor zich een mooie terreinwagen. De meesten een landrover, een enkele een Jeep en ik kocht destijds een landcruiser. En Ieder weekend zochten we een stuk land of zand op om terrein te gaan rijden. Om te gaan oefenen.Het westelijk havengebied (destijds in wording) was onze playground.
Helaas de een na de ander koos voor zijn vriendin, opleiding of carriere zodat ik in 1992 als enige enthousiast overbleef.

Toen las ik in de krant (internet bestond nog niet) over de rally Parijs, Moskou, Peking.De (Berlijnse) muur die oost en west van elkaar scheidde was net gevallen en georganiseerd door Rene Metge (drievoudig winnaar Parijs-Dakar) was het voor het eerst mogelijk om door Rusland en China te rijden.

Ik nam direct contact op met de in Parijs gevestigde organisatie.Deelnemers waren: Bruno Saby, Pierre Latique, Shinozuka, Hubert Auriol, Jean Fontenay, Stehpane Peterhansel, Thierry Magnaldi en nog vele anderen.Deelname kostte  tweehonderdduizend gulden maar de inschrijving was gesloten. Oeff.

Dezelfde zomer ging mijn rechterhand in mijn toenmalige studenten uitgeverij voor een talencursus op vakantie naar Noord Spanje. Toen hij terugkwam vertelde hij mij een mooi verhaal.

Voor de terugweg besloot hij te liften. Toen stopte er een Porsche met wie hij kon meerijden tot Parijs. Zij spraken over koetjes en kalfjes en hoe ze erop kwamen weet ik niet meer maar dus ook over mij. Gaande weg vertelde Luc aan de chauffeur van de Porsche over mijn gestrande plan om door Afrika te rijden en de rally Parijs, Moskou, Peking.

In Parijs aangekomen gaf de chauffeur van de Porsche Luc zijn kaartje en vroeg hem of ik hem wilde bellen. Luc gaf mij het kaartje. Het was van Rene Metge de organisator van de rally Parijs, Moskou, Peking. Toen ik de volgende dag belde lagen mijn papieren al klaar of als pers-auto deel te nemen.

 Maar ik had nog geen co-piloot. En dat was verplicht. En zo zette mijn moeder een speurder in de telegraaf. En daar werd door twee mensen op gereageerd. Een daarvan was de huisarts bij wie ik ingeschreven stond maar die ik nog nooit gezien had. De oom van de Nederlandse auto coureurs Tom en Tim Coronel.

Zo kwam het dat ik in 1992 samen met Andre als eerste Nederlanders in de geschiedenis dwars door Rusland, kazachstan, Oezbekistan, Kirgistan, Taklamakan woestijn, Goby Woestijn en Mongolie naar Peking reed.

Amsterdam-Dakar-Amsterdam.

 In 2004 was ik met een vriend de hele dag wezen varen mijn zijn speedboot op de Waddenzee en het IJsselmeer toen hij tegen het einde van de dag een ontmoeting had met een gozer die hij met zijn bedrijf zou sponsoren om met de jet ski vanuit Marbella naar Scheveningen zou varen.

Tijdens die borrel vertelde hij mij dat hij ook zo graag zou meedoen aan de barrelrace van Amsterdam naar Dakar. Ik had daarover in de krant gelezen en dat leek me ook wel wat. Hij vertelde dat hij wel een startnummer had, maar dat degene die hem een auto beloofd had niet afkwam op die belofte. Het was maandag. En zaterdag zou de start zijn.

 Hij leek me wel een geschikte vent. Hij was niet groot maar wel oud commando, stierenvechter, avonturier, en nog veel meer. In mijn ogen een geweldige vent. Nikko heette hij. Ik reed destijds in een dertig jaar oude mercedes diesel en vertelde hem dat ik wel bereid was om aan mijn toenmalige vriendin te vragen wat die ervan zou vinden als we samen zouden gaan. Zo belde ik haar dus op en ze vond het vreselijk. Ik hing op en zei dat ze het goed vond. De volgende dag ben ik mijn slaapzak gaan halen in de schuur en zaterdags heeft ze ons uitgezwaaid. Paar maanden later ben ik met haar getrouwd en niet lang daarna weer van haar gescheiden.

Enfin toen we na ik meen iets van drieëntwintig dagen in Dakar aankwamen. Had ik dus geen ticket terug. Dat zou Nikko geregeld hebben en dat was dus mislukt. En daar zat ik dan in een vakantiekolonie met voornamelijk dikke Duitse en Engelse vrouwen druk doende met locale partners.

Paar dagen tevoren had ik een vent ontmoet in de Zebrabar in St. Louis. Martijn was met zijn driewieler drie dagen na ons uit Amsterdam vertrokken maar die had al een dag of wat op ons konvooi zitten wachten. Echter met pech. Want zijn driewieler deed het niet meer.
Toen wij vanuit de Zebrabar (in Noord Senegal) in konvooi onder begeleiding van het leger zouden vierhonderd kilometer zouden rijden naar Zuid Senegal om daar de grens met Gambia over te steken, waren wij het konvooi bij de eerste hoek van de straat al kwijt. Immers ik had Martijn op sleeptouw genomen. Die tocht door Senegal, zonder kaart, zonder doel en zonder legitieme status om daar te rijden is weer een heel ander verhaal, maar uiteindelijk zijn we er gekomen.

Maar met Martijn en Jan Beelen zat ik dus in Gambia aan het ontbeid. Immers die andere kerels hadden wel een hotel. Wij niet. Martijn had nog wel een fles Champagne (min of meer van Albert Heyn en Prins Bernhard) als dank voor zijn politieoptreden gekregen.

Als vuile vieze stinkerts zonder hotel of retour ticket zaten wij daar dus aan het Champagne ontbijt toen ik in een opwelling ter tafel bracht. Martijn…. Waarom rijden we niet gewoon terug?. Martijn zette zijn glas neer en zei Ja. Laten we dat doen.

De volgende zes dagen die het nam om volslagen illegaal zonder papieren terug naar huis te rijden waren de leukste dagen van mijn leven.

 En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar nee. Tot zover. Groet John Inden

dag | uur | min | sec

Temperatuur: 10 °C Wind: 8 km/h WNW Luchtvochtigheid: 94% Zicht: 10.0 km